Yazmayalı uzun bir süre olmuş sanırsam. Kendime göre haklı gerekçelerimde var bence…

Öncelikle ben taşındım. İstanbul’a yakın bir şehre; Bursa’ya.

İstanbul’da otururken, hatta ve hatta İstanbul gibi harika bir şehirde otururken durduk yere Bursa’ya yerleşmedim tabikide…

Bursa’da, çalışmak istediğim sektördeki, hayal ettiğim işi buldum.

Şimdilik sadece telekomünikasyon sektörü olduğunu söylüyorum, sanırım sonra ise çok daha fazlasını paylaşabilirim.

Elime levye alıp dolaşmayı sevdiğim, bunuda yapan bir bilimadamı olunca daha çok daha eğlenceli bulduğum oyun Half-Life 2′ nin tadı hakikaten damağımda kaldı. Half-Life 2 Kasım 2004′ te ilk çıktığında oyunu çılgınlar gibi oynamıştım. Senaryosu ve grafik motoruyla beni içine çekmişti adeta… Sonra Haziran 2006′ da Half-Life 2: Episode One çıktı. Aman tanrım, çılgın gibi oynadım ve onuda bitirdim. Veee sonra Ekim 2007′ de serinin şimdilik son oyunu olan Half-Life 2: Episode Two çıktı ve bu oyunda hiç beklemediğim bir şekilde bitti ve bitiş şekliyle “haydi Episode 3′ ü çıksında oynalayım” dedirttirdi. Bekledim bekledim bir ses yok! Bekledim bekledim yine bir ses yok! Dayanamadım Valve Software’ e bir e-posta gönderdim. Hem de mart ayında gönderdim ve halen bir cevap gelmedi. Arkadaş, Türklük damarım tuttu “Aye, you’ll be screwed to the inside of your business!” diyecektim ki sabır dedim kendi kendime. “Portal 2 gelecekmiş, onunla oynarsın” dedim. Hayal kırıklığı içerisinde ve senaryoyu unutmamayı umarak bekliyorum…

Kendime almak istediğim şeylerin bir listesini oluşturmaya karar verdim. Bakalım ne zaman alabileceğim…

1. PlayStation 3
2. 46″ Full HD Plazma Televizyon
3. Audi A3 Sportback Mitsubishi Lancer Evolution X (09.09.2010)
4. iPhone 3GS (evet daha alamadım)
5. Panerai Luminor Chrono
6. Çok dağlık bir mevkide ve denize çok yakın olmayan bir müstakil ev.

Bence bunlar büyük hedefler. Küçükleri zaman içerisinde alabiliyoruz çok şükür.

Bu liste güncellenebilir…

Inspried from Sabri.

Şu sıralar Adapazarı’nda olduğumdan ve buradaki “diğer” işlerimi halletmeye çalıştığımdan ne bloguma yazı yazabiliyorum ne de atıl olan elektronik donanımlarımı değerlendirebiliyorum (ana sebebi sipariş ettiğim parçaların gelmemiş olması, buna daha sonra değineceğim). Uzun zamandır blogumda kullandığım temamdan da memnun değildim açıkçası… Aradım taradım; hem internet sitemle hemde blogumla uyumlu bir tema bulabildim. Çokta hoşuma gitti doğrusu… Fakat halen temanın kodlarında yapmam gereken değişiklikler var. Sanırım onlarıda tamamlayınca artık uzun bir süre bu temayı kullanacağım.

Yani Beyoğlu Belediyesi’ne söylecek söz bulamıyorum. Şu yerlerdeki parke taşları yaptıkları yeni oluyor, şimdi ne hale gelmişler! Burası Taksim, gecede gündüzde burası dolu, istediğiniz zaman yolları yasal olarak kesebiliyorsunuz ama yaz geldi daha da dolu olacak. Şunları yaparken daha dikkatli yapsanız, daha özen gösterek yapsanız ödenek cebinizde kalırdı.

Taksim bütün o kırık parkelerle dolu! Birde üzerlerine basınca, bir yarışma programındaki gibi, üzerine çamurlu su sıçratmıyor mu deli oluyorum. Muhtemelen parkeler gündeminizde değildir. Siz en iyisi lale dağıtın, şimdi onun zamanı (!).

Yatmadan önce şöyle kısa bir e-posta göz atması yaparken Blog Ödülleri’nden bir e-posta gözüme ilişti ve mutlu oldum. Beni sevindiren içerik ise tam olarak şöyleydi; Kişisel Blogları Kategorisi’nde yer alan http://www.omererman.com/blog adresli blogunuz, ön değerlendirmeler neticesinde başarıyla onaylanmıştır. Tebrik eder, oylama turunda bol şans dileriz!

Blog Ödülleri’nde oylarınızı bekler, diğer bloglara başarılar dilerim. 2010 Blog Ödülleri’nde bende varım!

Ben küçükken bizim için en egzotik meyve muzdu, kiviydi. Sonra ananas ve hindistan cevizi çıktı piyasaya. Daha sonra onları mango, avakado izledi. Yani benim takip ettiklerim bunlardı. Dün ise markette yeni bir tropik meyve ile tanıştım: Pepino.

Elime alıp baktım, yuvarladım, kokladım ve sonra pepino yemedi demesinler diye bir tane aldım.

Bir baktım herkes fadalıymış, yararlıymış demeye başladı. Şimdi gelelim yapabildiğim tanımına; kestiğinde bal kabağı gibi kokan, çekirdekleri patlıcanınkilere benzeyen, yenmesi kavun gibi tadı ise hiçbirşeye benzemeyen bir meyvedir.

Pepinoda yedik ya artık sırada hangi meyve var bakacağız…

2008 yılından bu yana düzenlenen Blog Ödülleri’nin bir yenisi daha başlıyor. 10 Mart 2010′da başvuruların başlayacağı yarışmada, blog yazarları 18 kategori içerisinden kendilerine hitap eden kategoriyi seçerek başvuru yaparak yarışacaklar.
Yarışma programı şu aşamalarla gerçekleşecek;
10 Mart – 30 Mart 2010 başvuruların değerlendirilmesi,
10 Nisan – 30 Nisan 2010 oylama süreci,
02 Mayıs – 06 Mayıs 2010 jüri değerlendirmesi,
08 Mayıs 2010 ödül töreni.

Bu seneki yarışmaya bende katılmayı planlamaktayım. Herkes gibi bende kendi çapımda iddalıyım :)

Hayatta en çok sevdiğim tamir yöntemi kapat-açtır. Çoğu vakalarda çok etkili bir çözüm yöntemi olup yapıldığında sonuç verme olasılığı çok yüksektir. Fakat bu profesyonel bir çözüm olarak sunulmaya başlanması bence ironik bir durum. Yani cep telefonumun yazılımını güncellemek için firmanın sitesini incelediğimde bu yöntemin çözüm önerisi sunulması beni çok güldürdü. Ne yapsınlar yani? En etkili tamir yöntemi :)

http://bit.ly/bIBmXX

Geçtiğimiz günlerde bir arkadaşım Hayko Cepkin’in yeni albümünü aldığını ve keyifle dinlediğini izah eder bir halde Facebook hesabında durum güncellemeleri yapıyordu. Bende Hayko Cepkin severim hani.. Hemen albümü temin ettim ve dinlemeye koyuldum. İlk başlarda şarkılar birbirini andırıyordu. Sanırım beklentilerimi karşılamayacaktı. Sonra şarkıların arasından bir tanesi benim gerçekten dikkatimi çekti. Dinlediğim müzik başka birşeyi andırıyordu. Bu sevdiğim bir dizinin müziği olabilir miydi? Sizde dinleyiniz:

Sizce?

Gurme değilim ama karnım doysun diye de yemek yemem hani… Şu sıralar çalışmadığımdan dolayı sevgilimle birlikte bize bolca vakit kalıyor. Eh çok gezen bir çift acıkır tabiki. Özellikle benim gibi bir çiftin varsa sevgilim her yerde yemek yemek için durursun tabiki ;)

Bu sabah açılışı ıspanaklı kek ile yaptım. Üzeri kremşantiyle kaplıydı. İki kocaman dilimi iki kupa çayla afiyetle yedim. Ağzıma layıktı. Sonrasında evden hızlı bir şekilde çıkarak taksime geçtim. Acıkan karnımı Hamurabi’de boyoz yiyerek doyurdum, güzel 2 bardak çay içtim. Sonra mağzaları dolaşmaya koyuldum. Eh geze geze acıktık tabiki. Kapanışı ise Güney Koreli’lerin Taksim’de yeni açtığı BBQ’da yaptım. Efendim, bendeniz tavuğu çok seven bir insanım. Eğer yediğim tavuk kötü olursa çok fazla hayal kırıklığına uğrarım. Bu yüzden BBQ’daki tavuklara çok temkinli yaklaştım. Bir menü ile bu firmanın kalitesini değerlendirmek istemeyen nefsim bana iki menü istetti: Teri-Q Wings, Olive Luxury Chicken.

Alman bu firma düşüncelerime  karşın garsonların hareketleri uzakdoğu kültürünü andırıyordu. Tabiki garsonlar Türktü fakat hepsi bir ağızdan “Hoşgeldiniz.” çıkarkende “Afiyet olsun, yine bekleriz.” diyorlardı. Türkiye’de böyle yapanı ben görmedim. Sonrada Güney Koreli bir vardiya şefi başlarına gelince anladım ki bu firma Alman değilmiş. “Hangi ülkeden olursa olsun tavuğu güzel olsun!” sloganımdan yola çıkarak gelicek olan siparişlere odaklandım. Olive Luxury Chicken denilen menü 2 parça olarak geliyor. 30 farklı baharattan oluşan eşsiz ve gizli BBQ sosu ile pişirilmiş tavuğun göğüs parçalarından oluşuyor (ben onların yalancısıyım). Gurme değilim demiştim ya, işte o doğru çünkü o 30 farklı baharatın ne olduğu konusunda dilim pek yardımcı olmadı.  Fakat şunu söyleyebilirim; tavuğun en lezzetsiz yerinin gögüs eti olduğunu varsayarsak bu menü gerçekten iyidi.  Göğüs eti gerçekten lezzetli ve suluydu. Benim konuşmak istediğim ve gerçekten “favori yemeklerim” listesine girecek olan Teri-Q Winds’dir. Sarımsak ve teriyaki soya sosla marine edilmiş sonrasında pirinç ununa bulanmış süper bir lezzet. Herşeyi silip süpürdüm, yemeğin arkasından gitse gitse çay en iyi gider diye düşünürken garson “Size çay ısmarlayabilir miyim?” diye sordu ve sorusuna olumlu yanıt geldi. Güney Koreli bir firma olmasına karşın çay servisiyle Türkiye pazarına adapte olmuşa benziyor…

Günün sonunda yamurdan ve kardan ıslanmış, rüzgar yemiş bir haldeydik fakat güzel yemekler yiyerek hoş sohbet ederek evlerimize gidebildik. Güzel bir gün daha…

Geçtiğimiz günlerde Fatih Akın’ın yönettiği “Soul Kitchen” adlı filme gittim. Film gerçektende hoşuma gitti çünkü filmde kendime ait parçalar buldum. (Bende de bel fıtığı var ;) ) Biletlerimizi mybilet’in kiosklarından aldım. Sistem çok güzel işliyor, bununla alakalı bir sıkıntım yok zaten. Böyle bir sistemden mutluyum. Ama beni biletin sonundaki bir yazı kitlesi rahatsız etti. Biletin sonunda “Bilet bedeline KDV, eğlence vergisi ve diğer vergi, rüsüm, fon vb. dahildir.” yazıyordu. Toplam 27 TL olan biletin sadece 2 TL si vergiydi. Çok fazla bir meblağ gibi gözükmesede ne kadar çok kalem var şu verginin içinde… Bütün bu vergiler ben sinemaya gittim diye mi?

Cdleri bozulana kadar tekrar tekrar yüklediğim Diablo II ‘nin Blizzard yeni versiyonunu çıkartıcak haberini okuduğumda çok sevinmiştim. Heyecanlandım. Hemen sitesine girip bakmıştım, çıkış tatihi 2009 yazıyordu. 2010 oldu oyun halen piyasada değil ama sitesi aktif. Arada sırada girip yeni karakter eklenmişmi diye bakıyorum. Site, yanlış hatırlamıyorsam, 2009′da ilk açıldığında Diablo 3′te  sadece Witch Doctor ile Barbarian karakterleri vardı. Şimdi ise Monk diye bir karakter eklemişler. Videolarını izledim, özelliklerine baktım. Daha yeni geliştiriliyor olmasına rağmen şimdiki hareketler ve stili çok hoşuma gitti. Diablo 3 çıktığında sanırım Monk benim karakterim olacak.

“The sound of bones crunching with each of his strikes mixed with something I could not quite believe: the monk was laughing as he fought. One by one, he dispatched his foes until only one remained.”

Askerliği bitirip ailemin yanına döndüğümde bana söylenen, fazlaca duyduğum sözdü yazının başlığı… Az buz değil toplamda 12 ay boyunca görev yaptım. Tabiki bu süre benim için kolay ve çabuk geçmedi; ama tanıdıklarım nasıl geçtiğini anlamamış :)

Bundan önceki, askere gitmeden önce yazdığım yazıyı bir kere daha okudum. Ne kadar hevesli, ne kadar özgüvenli bir haldeymişim. Şimdi ise yorgun bir haldeyim. Görevimi laikiyle yaptığıma inanıyorum.

Şöyle geriye dönüp baktığımda sahip olduğum güzel anılarım, iyi dostluklarım olduğunu, hayatın değerini daha iyi anladığımı ve insan isterse her işi başarabileceğini görüyorum.

Ve benden desteklerini, dualarını esirgemeyen yârim, annem, babam, ablam, akrabalarım ve dostlarıma çok teşekkür ederim.

Madem askerlik bitti artık yazılara devam edebiliriz… :)

20 Şubat’ta çekmiş olduğum kura ile acemiliğimi tamamladığım süreye ilaveten 9 ay görev yapacağım birliğimide seçmiş oldum; Şırnak Silopi Çalışkan.

Gideceğim yer ile alakalı zamanında yaşanmış terör olaylarından, operasyonlardan dolayı insanlarda oluşmuş bir korku var. İnsanlardaki bu korku sevdiği bir insanı kaybetme korkusudur. Artık bu korku yerini gurura ve güvene bırakmalıdır. Bayrak olan her toprak parçası bizimdir, bizim kalmaya da devam edecektir. Doğuşundan itibaren türk insanı asker olarak doğar, kahramanlık destanları ve örnekleriyle büyür. Sanmayın ki bizler zorlu şartları olan bir bölgeye askerliğe gittiğimizde sizin o tanıdığınız bilgisiz veya sorumsuz, tanıdığınız kişileri her nasıl nitelendiriyorsanız, biri olarak gidiyoruz. Bizler oraya asker olarak, bir subay olarak gidiyoruz. Kendimizi savunmayı, savaşmayı öğrenerek gidiyoruz.

Şahsım adına şunu söylemek isterim; sizleri üzecek herhangi bir olaydan kaçınmak için daha dikkatli olacağım. Fakat sizlerde şunu unutmayın; mevzubahis vatan ise gerisi teferruattır…

Bir süredir blog ile ilgilenemediğimi okuyanlar anlamıştır. İlgilenememin sebebi ise askerde olmamdır. Giderken burada açık açık izah edemedim ama artık söylemem gerekir kişu anda vatani görevimi yapmaktayım. 12 ay sürecek bu vazifede internete kısıtlı erişimim olacaktır. Tabiki erişimim olsa bile burada paylaşabilecek teknik içerikli bir yazı bulamayabilirsiniz. Artık elimden geldiğince yazmaya devam edeceğim. Tekrar görüşmek dileğiyle…

İnsanın yazmayı seven arkadaşlarının olması ne kadar güzel… Özellikle üretkenlik ve hayalgücü konusunda etkili olan birinin bir başkası hakkında birşeyler yazması, bu yazılan şeyin okunduğununda güzel bir tebessüme ve keyifli anlara tekabül ettiği kabul edilebilir. Zira bende öyle oldu…

Keyif aldığım bu yazıyı sizlerlede paylaşmak istiyorum: (Sup=Öm)*ER+Man

İnternette dolaşırken, o bağlantıdan diğer bağlantıya tıklarken içerisinde masaüstü duvarkağıtları bulunan bir siteye rastladım. Bulunduğumuz ay aralık olduğundan sadece aralık ayı ile ilgili bağlantıyı veriyorum. Son derece keyifli duvarkağıtları olduğunu düşünüyorum, sizlerle de paylaşıyorum :)

Dün web siteler hakkında çokça bilgi veren quarkbase’i (bknz: Quarkbase) kullanırken birde benim alan adımı kontrol edeyim dedim ve kadim dostum Sabri Suyunu‘nun tuzla maceremızı yazdığını farkettim. Benim bloguma link vermeseydi sanırım uzun bir süre farketmezdim. Herneyse, birde başımızdan geçen o olayı benim benim gözümle okuyun…

Evde boş boş oturuken Sabri beni aradı ve “Tuzla’ya gelsene, bizimkilerde var, takılırız” dedi. Bunun üzerine daha önemli bir işim olmadını tespit edip dünden razı bir modda tuzlaya gittim. Tuzla’da herşey normal ilerliyordu; Yavrum neden yüksek lisans yapmıyorsun?, senin evlilik nasipse en zaman? gibi doğal sorulara maruz kalmıştım. Sonra tekne turu yapmaya karar verdik. Teknenin benzin deposunu ben taşıyordum. Daha önceleri tekne deneyimim olduğu için elimdeki depo bana biraz boş gibi geldi. Amaaan! Uzun zaman olmuştu, durduk yere işkillenmiş te olabilirdim. Sonra ilahi bir mesaj aldım; Ahmet amca Sabri’ye dönerek “Benzin aldın mı?” diye sordu. Fakat ben olayın ciddiyetini kavramış değildim ve bu mesajı es geçtim. Neyse, ekipmanları sırtlandık kayığın yanına geldik. Sonra ikinci mesaj geldi; kürekler yoktu. Misafir olan arkadaşlar anlar; evin babasına muhalefet olmak iyi değildir. Bende kürekler olmayınca “Yahu vardır Ahmet amcanın bir bildiği, şimdi durduk yere yaygara çıkartmayayım” dedim.

Kıyıdan ayrıldık, motoru çalıştırdık, başladık Tuzla kıyılarını turlamaya… Herşey çok güzel gidiyordu ta ki Sabri “Baba, şimdi benzin bitse ve biz burda denizin ortasında kalsak ne olurdu” diye soruncaya kadar. Ardından motor durdu ve Ahmet amcanın yüzünü bunu kasıtlı olarak yapmadığına dair bir ifade büründü. Macera, aksiyon zaten bundan sonra başlıyor. Ahmet amcanın ısrarları sonucu motor boğuldu ve akü bitti, çevremizde bizi görecek kimse yok, sahil güvenlik çağıramıyon belgeler yok, kürek yok kürek…. Yani Allah’tan GSM operatörümüz birileri belki depoyu doldurmadan ve kürekleri yanına almadan denize çıkar diye kapsama alanını biraz geniş tutumuşlar.. Herneyse, Sabri’nin uzun düdük çalmaları, Ahmet amcanın bağırmaları, sonradan da benim bu bağırmalara dahil olmam sonunda bir vatansever sayesinde kıyıya gidebildik. (Bu arada GPRS ile googla bağlanıp ve “Tuzla denizde kaldım” kelimelerini yazarak herhangi bir benzer olay yaşanıp yaşanmadığını kontrol ettiğim doğrudur :) )

Hemen tavsiyelere geçeyim; küreksiz kesinlikle çıkmayın, deponuzu doldurupta çıkın, kıyıdan ayrılmadan önce durumunuzu belirttiğinizde panik yapmayacak ve hemen çözüm üretebilecek insanların telefon numaralarını isteyin ve kayıkçılığın nirvanasına ulaşmak için işaret fişeği taşıyın.

Not: Hikayenin Yanında İşaret Fişeği Taşımak – Bölüm 1 versiyonunu da okumadan geçmeyin…

Yaklaşık 3 yıl önce arka komşumuza seslenmek için arka bahçeye gitmiştim. Hava kararmıştı ve bacağımı birşey ısırdı. Baktığımda hiçbirşey göremedim. Biraz canımı yakmıştı açıkçası fakat ne olduğunu bulamamıştık. Ne olduğunu bugün boynumdan ısırıpta gömleğimin içine girdiğinde anladım; sarıca arı. Sanırım arıları sevmiyorum…

bknz: sarıca arı

Çoğu zaman aklıma kendimce güzel bir yazının veya bir olayın veya bir tecrübemin giriş cümleleri geliyor. Sonradan bu cümleler bir noktaya kadar geliyor; çok düşünmeden, birden bire. Hemen yazabildiğim kadarını yazıyorum fakat devamını getirmiyorum. Bu benim açımdan pek iyi değil. Nedeni ise işlerimi yarım bırakmamam ile ilgili. Yazmaya başladığım gün yazıyı bitirmeli ve yayınlamalıyım. Bu yazının öncesinde yazılmış olanların birçoğu tamamlanmış diğer bir kısmı ise tamamlanıp, yazılma tarihine göre yayınlanmıştır. Bundan sonra günceli yayınlamağa daha fazla dikkat edeceğim…

Geçenlerde üniversitede halkla ilişkiler ofisine elimde bir bardak su ile girdim. Masanın üzerine koyarken elim titredi ve masanın üzerine su döktüm. Dökülen damlaları görünce içimden “böyle su mu dökülür?” demek geldi…

Yarın gireceğim sınav için gün boyu çalışmamın ardından yatmadan önce biraz vakit öldürmeye karar vermiştim. Bunun için en uygun yollardan biri kuşkusuz YouTube. Fakat bilin bakalım ne oldu? “Bu siteye erişim mahkeme kararıyla engellenmiştir.” yazısı birkez daha karşıma çıktı.

İşin komik tarafı bazı arkadaşlarımda sitenin halen erişilebilir olduğuydu. Erişim yasağını biraz haber vermek biraz da daha önce olduğu gibi siteye alternatif erişim yollarını öğrenmek maksadıyla arkadaşlarıma konuşurken, bazılarında böyle bir erişim yasağı olmadığını söylediler. Böylece, Türkiye’deki en büyük internet servisi veren kuruluşlarından Türk Telekom altyapısal olarak halen gelişemediğini birkez daha göstermiş oldu!!!

Bu yasaklama sizcede garip değil mi? 1-2 tane kendini bilmez çıkıp, daha kim olduğunu bilmeden, tanımadan ve öğrenmeye çalışmadan Mustafa Kemal Atatürk hakkında uygunsuz ve küstahça videolar yayınlıyorlar ve Ankara Cumhuriyet Savcısı Kürşat Kayral yapmış olduğu suç duyurusuyla siteye erişimi engelletiyor. Mustafa Kemal Atatürk’e yapılan bu saldırılar tabiki kabul edilemez ama bunun içinde günümüzde en çok kullanılan video paylaşım sitesine erişimi engelleterekte Türk halkına ceza verilemez! Bu erişim yasağı daha öncede verildi, şimdide veriliyor. Düşünsenize; 1-2 tane tarihten anlamayan, amacı sadece saldırmak olan, içkili kafalarla arkadaşlarına hazırlamış oldukları videoyu gösterip onların takdirini(!) alarak büyük bir zafer kazandıklarını düşünen çapulcular, bir ülkenin ilgili siteye erişimini engellettiriyorlar. Hem de ikinci defa! Bu site için verilen erişim yasağı bir önlem veya bir ülkenin belirli konulardaki hassasiyetini vurgulamak yerine bir zayıflık hareketi olarakta algılanabilir.

Malum videonun izlenmesi bu ülkenin insanlarının Atatürk hakkındaki görüşlerini bir zerre kadar değiştirmeyeceğine adım gibi eminim. Zaten videoyu izleyen internete kullanıcıları, o videoyu kaldırtmak için videonun uygunsuz olduğu, hakaret ve saldırı içerdiği ile ilgili bilgiyi YouTube zaten iletiyorlar. Esas problem o videoyu Türk olmayan kişilerin izlemesi. Şimdi sorulması gereken soru; bizim erişimimiz engellendi, artık o videoları kim kaltırtacak?

Bugün e-postalarımı okurken gözüme bir yazı kümesi ilişti. Bu yazı kümesi bildiğiniz üzere neredeyse her internet sitesinin altında mevcut bir küme. Genelde e-posta kontrolü günlük rutunlerimiz içerisinde olduğu için bu gibi yazıları ne dikkatle okuruz ne de içeriğine önem veririz. Bende bugün bu içeriğe biraz önem vermek istedim ve allta yazan yazıyı gördüm;

Bu yazıda ise en dikkat çekici nokta ise türkçe karşılığı “Dikkat: Biz bu sitede kişisel bilgi topluyoruz.” Biraz mahalle söylemi ile “delikanı adamlarmış, patırt diye söylediler ne yaptıklarını” da diyebiliriz. Açık sözlü Yahoo… Günümüzden kimsenin size karşılıksız bir iş yapmayacağı aşikar, birde üzerine daha fazla para kazanmak için bilgilerimizi mi satıyor diyebilirsiniz. Kişilik hakları ile ilgili bağlantıya tıkladığımızda e-posta hesabımızda bulunan e-postaların içeriklerinin pazarlama amaçlı kullanılmadığı yönünde bir madde içimi rahatlatmıyor değil. Fakat daha detaya inildiğinde “Yahoo, kendi tarafından teklif edilen finansal ürünlerin ve servislerin kullanım bilgilerini kapsayan, kendi ve bazı iş ortakları ile yapmış olduğunuz parasal işlem ile ilgili bilgi topluyormuş.” Ticaretin, dikkat ettiğinde farkedebileceğin, bilgi toplama kısmı.

Sonuç olarak; benim ilgi alanım ile ilgili ürün ve bu ürünler ile ilgili reklamların “beni rahatsız etmeden” bana gösterilmesi, teklif edilmesi veya sunulmasında ben bir sakınca göremiyorum. Aksine, yeni çıkan ürünler hakkında bilgilendirilmek herkesin işine yarar diye düşünüyorum. Fakat bunların mümkün olabilmesi için makul bir biçimde hakkımda bilgi toplanması gereklidir. Olurda birgün çok samimi bir arkadaşımla, “Bro naber, bizim gezi işi yattı, sonra cepten konuşuruz, kendine iyi davran.” gibi bir üslüpla yazdığımda bana bir Türkçe Sözlüğü reklamı gelirse o zaman bilgi toplama meselesinden korkmaya başlarım…

Fatih Üniversitesi’nde geçirdiğim 5 sene, tam tabir etmek gerekirse, çoşkulu bir şekilde bitti sayılır. Sayılırdan kastım; 5 yıl sonunda beklenen mezuniyet tarihim biraz uzamıştı. Çokça içerisinde bulunduğum ve her anından zevk aldığım organizasyonlarda gelen başarılar derslerden biraz fire vermeme sebep olduda denilebilir. Yorgunluk derslerime çalışmama mani oldu dersem kendimi biraz daha iyi hissetmiş olurum.

Giriş olarak halen daha mezun olamadığımı fakat mezuniyetime katıldığımı güzel bir şekilde vurguladıktan sonra Fatih Üniversitesi 2007 Mezuniyet Törenine geçebilirim sanırım. Daha önceki senelerde katıldığım mezuniyet törenlerinden daha güzel ve daha renkli olduğunu söyleyebilirim. Arkadaşlarım ve ben birbirimizden ayrılacak olmanın üzüntüsünü, mezun olmanın heyecanını, derslerin bitmiş olmasınıda coşkuyla :) yaşıyorduk.

İçinde bulunduğumuz organizasyon bunları bize unuttururcasına akıcı geçiyordu. Mini konserler, ödül törenleri, folklor ve dahası. Her bölüm bizleri heyecanla beklediğimiz kep atma törenine biraz daha yaklaştırıyordu ve sonra, sonrası televizyonlarda gördüğümüz gibi öğrencilere diploma benzeri, içerisinde özetle “mezun oldunuz” yazan rulo kağıtların fakülte fakülde dağıtılması…. Ruloları :) hızlı bir şekilde aldıktan sonra herkes yerine geçti ve …………..

Asıl soru şu; mezun oldun mu?

Asıl cevapta bu, hayır :)