Ülkemizde, şehirler arası ve şehir içi bir sürü yol yapılmış ve yapılmaya devam ediyor. Yol yapımı için oluşturulan bütçe ise vatandaşın vergilerinden oluşuyor. Yollara baktığımızda; duble ve süper. Fakat bu yollarda tadını çıkara çıkara bir sürüş keyfi yapmak için gerekli olan araçları seçerken yüksek vergi oranları vatandaşı kısıtlıyor demek yanlış olmaz sanırım…

Bir firmanın 2010 yılı için tavsiye ettiği otomobil satış fiyatlarının olduğu bir listeden edindiği bu görüntüye baktığımda “Öff! Vergiye bak..” demekten kendimi alamıyorum. Büyüklerimden duyduğum bu durumun zaten hep böyle olduğuydu. Ama bir bakın; fiyat neredeyse iki katı!

Azcık şu vergilerin ucunu bırakın da, yapmış olduğunuz yollarda keyifli ve güvenli bir deneyim yaşayabilmek için iştediğimiz otomobili satın alabilelim…

Eskiden Youtube’de bir video izlerken, içeriğin aslında benim ilgimi çekmediğini farketmemin ardından o sayfayı kapatır yeni sayfayı açardım. Özellikle videolardan oluşan bir sayfada bu durum meydana geldiğinde, bant genişliğini kullanmasında diğer videoyu hızlı ve rahat izleyeyim diye sayfayı yenilemem gerekiyordu. Şimdi ise sağ tıklayıp videoyu indirmeyi durdurabiliyorum, sevdiğim videolara eklemek işin tek tıklama ile YouTube’de açabiliyorum hatta ve hatta hız testi yapabiliyor, embed kodunu bile kopyalayabiliyorum. Bence ufak fakat yararlı özellikler. İnovasyon böyle birşey heralde…

Savaşın ne olduğunu bilmeden çözüm olarak gösterilmesi en güncel olarak İsrail’in yardım gemilerine baskın yapmasından sonra ortaya çıktı. Madem türksün göster ürksün, savaş çıksa gönüllü asker olurum, çerezimi ve biramı aldım savaş çıksın diyenler bir taraftan, Türkiye ile İsrail arasında savaş çıksa bunu FriendFeed, Facebook, Twitter veya televizyondan izleyebileceklerini sananlar diğer tarafta… Özellikle, internet herkesin rahatça konuşabildiği bir mecra olduğundan seviyesiz öneriler, mantıksız cümleler havada uçuşuyor.

Savaş, Osman Dede‘nin dediği gibi sadece “Milletlerin maddi ve manevi kuvvetlerinin çarpışması” değildir. Savaş; sırtında kumanya ve su dolu bir çantayla kilometrelerce yol kat etmektir,  karşına çıkan düşmanın insan olduğunu kabul edip onu öldürmeyi göze almaktır, evinde sıcak ve yumuşak yatağında yatarken ertesi gün taşların üzerinde, üzerine bastığın farenin, örümceğin, akrebin içinde uymaktır, gerçek manada şehit olabileceğini sorgulamaktır, 66 gün banyo yapamamaktır! Savaş, artık hayatında hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağıdır! Bu, savaşın ne boktan birşey olduğunu söyleyen sadece tek, dar bir bakış açısıdır. Beyininizi kullanıp bu bakış açısını genişletiniz, savaş dediğini 5 harfli kelimenin ne demek olduğunu daha iyi anlayınız ve ondan sonra çözüm önerisi yapınız!

Askerliğini yapmamış ve bunu marifet gibi söyleyen, televizyonda bir ülkede çıkan savaş sonrası sefaletin, ölümlerin, parçalanmış hayatların haberini tek parmağıyla değiştirip magazin programı açan, askerlik hayatında, paşa çocuğu gezdirmiş, araba yıkamış, 3 tane G3 mermisi attı diye kendini filmlerdeki gibi bir karakter, Rambo, zanneden zihniyet! size Erdal Kaplanseren‘in bir sözünü aynen iletiyorum; “Salyalar saçarak savaş çığırtkanlığı yapan, savaşları TV şovu sanan öküz insanlara sözüm şu: Ağzını hayıra, götünü bayıra aç.“

Elime levye alıp dolaşmayı sevdiğim, bunuda yapan bir bilimadamı olunca daha çok daha eğlenceli bulduğum oyun Half-Life 2′ nin tadı hakikaten damağımda kaldı. Half-Life 2 Kasım 2004′ te ilk çıktığında oyunu çılgınlar gibi oynamıştım. Senaryosu ve grafik motoruyla beni içine çekmişti adeta… Sonra Haziran 2006′ da Half-Life 2: Episode One çıktı. Aman tanrım, çılgın gibi oynadım ve onuda bitirdim. Veee sonra Ekim 2007′ de serinin şimdilik son oyunu olan Half-Life 2: Episode Two çıktı ve bu oyunda hiç beklemediğim bir şekilde bitti ve bitiş şekliyle “haydi Episode 3′ ü çıksında oynalayım” dedirttirdi. Bekledim bekledim bir ses yok! Bekledim bekledim yine bir ses yok! Dayanamadım Valve Software’ e bir e-posta gönderdim. Hem de mart ayında gönderdim ve halen bir cevap gelmedi. Arkadaş, Türklük damarım tuttu “Aye, you’ll be screwed to the inside of your business!” diyecektim ki sabır dedim kendi kendime. “Portal 2 gelecekmiş, onunla oynarsın” dedim. Hayal kırıklığı içerisinde ve senaryoyu unutmamayı umarak bekliyorum…

Her paylaşımı tek noktadan yapmak yerine, paylaşımı daha kolaylaştıran ve daha interaktif hale getiren araçları kullanmak beni daha çok memnun ediyor. Bu sebepten dolayı yaptığım paylaşımları sadece blogumdan değil FriendFeed ve Twitter üzerinden de takip edebilirsiniz. Twittlerim blogumun ana sayfasında mevcut, FriendFeed’e ise ÖmerFeed‘ten bakabilirsiniz…

Bu soruyu ilk olarak kendime sorduğum zaman yeni aldığım Seagate FreeAgent Go 320GB taşınabilir diskimle ilgili sorunlar yaşıyordum. Bilgisayar kasasının ön panelinde bulunan USB portuna cihazı bağladığımda cihazdan cıklama sesleri geliyor, işletim sistemi uyarı veriyor (Delayed write failure) ve çalışmıyordu. Fakat cihazı dizüstü bilgisayarıma bağladığımda böyle bir sorun yaşamıyordum. Sorunun işletim sisteminden kaynaklandığını düşünmeye başlamıştım. Masaüstü bilgisayarda Windows XP, dizüstünde ise Windows Vista yüklüydü. Bir sürü döküman okumam ve farklı farklı kombinasyonlar denemem sonucunda sorunun USB portunun elektirik beslemesiyle ilgili olduğunu anladım. Cihazı masaüstü bilgisayarımın arka panelindeki anakart çıkışlı USB portuna bağladığımda sorun ortadan kalktı.

Bir USB portu azami 5V 0.5A verebiliyor. Bu sebepten ötürü 2 tane ve daha fazla taşınabilir diski tek bir porta takınca hiçbir sonuç alınamıyor. Bir USB çoklayıcı yardımıyla çalışmadığını deneyimleyebilirsiniz. Ben denedim ve USB portum yanmadı veya arızalanmadı, sizde birşey olmaz diye denemenize gerek yok ;).

Peki zaman içinde sayısı artan taşınabilir diskleri bilgisayara fazla port işgal etmeden nasıl bağlayabiliriz? Geçenlerde bir ürün dikkatimi çekti ve satın aldım. İşte sorumuzun cevabı: 10-Port USB 2.0 Hub with External Power Source (100~240V AC Adapter).

Ürünü DealExtreme.com adresinden sipariş ettim ve takriben 20 gün sonra elime ulaştı. Güzel bir site, ürünler ucuz ve ücretsiz kargo hizmeti var. Fakat kargo ücretsiz olunca süre biraz uzuyor. Bu ürünün güzelliği şurada; 10 tane USB 2.0 portu var ve her port harici bir güç kaynağıyla besleniyor. Bu özellik sayesinde bilgisayarınız 1 portunu işgal ederek 10 tane taşınabilir disk bağlayabilirsiniz.  Ürün şu anda sorunsuz çalışıyor ve dizüstü bilgisayarımın mevcut 3 portundan sadece 1ini işgal ediyor. Ürünü almayı palanlayan arkadaşlara birde tavsiyem var: ürünü pirize takabilmek için bir adet dönüştürücü alınız.

Yani Beyoğlu Belediyesi’ne söylecek söz bulamıyorum. Şu yerlerdeki parke taşları yaptıkları yeni oluyor, şimdi ne hale gelmişler! Burası Taksim, gecede gündüzde burası dolu, istediğiniz zaman yolları yasal olarak kesebiliyorsunuz ama yaz geldi daha da dolu olacak. Şunları yaparken daha dikkatli yapsanız, daha özen gösterek yapsanız ödenek cebinizde kalırdı.

Taksim bütün o kırık parkelerle dolu! Birde üzerlerine basınca, bir yarışma programındaki gibi, üzerine çamurlu su sıçratmıyor mu deli oluyorum. Muhtemelen parkeler gündeminizde değildir. Siz en iyisi lale dağıtın, şimdi onun zamanı (!).

“İstanbul’a yeni geldim, nerde ne var?” veya “Şuraya nasıl giderim?” veyahut “Bize mekan söyle.” gibi soruları soran arkadaşlara sesleniyorum: internet diye birşey var, artık şu teknolojiyi kullanın yahu. Herkese, birilerine sormak kolaya kaçmak gibi gelsede internetten bakmak daha da kolay. Şu anda bir yere giderken kullandığım web sitelerini bu yazımda sizlerle paylaşacağım. Umarım bu yazının sonunda artık sizde çevrenizdekilere sormak yerine daha verimli sonuç veren interneti kullanmaya başlarsınız.

Nereye gideceksiniz?

Bir değişiklik yapıp yeni merkanlara gitmek isterseniz kullanabileceğiniz bir site var: Mekanist.net. Bahsettiğim bu site, internette dolaştığım süre boyunca yeni mekan bulabileceğim en güzel sitelerden biridir. Kullanıcı bazlı olduğu için sürekli yeni mekanlar ekleniyor, mevcut mekanlar değerlendiriliyor. Ayrıca merkanlardaki yemeklerin ve ortamın fotoğrafları, bazı müesseselere özel indirimler, mekanların haritadaki konumu (kullanıcı bazlı olduğundan bazı mekanların konumları yanlış olabiliyor) gibi birçok özelliğe sahiptir. Yalnız size bir tavsiyem var; eğer önem verdiğiniz birini yemeğe çıkarıcaksanız gitmeyi planladığınız yere önceden 1 kere gidip birşeyler yiyin, yemek yemeseniz bile birşeyler için, menüyü servisi inceleyin. Sizin mekana bakış açınız sitedeki kullanıcılarınkinden farklı olabilir.

Nasıl gideceksiniz?

Çok iyi bilmediğiniz bir şehirde, çok iyi bilsende çok büyük olduğu için çok iyi bilemeyeceğin bir semte gidecekseniz, kullanabileceğin en iyi vasıta taksidir; tabi çok zenginseniz… Fakat elimizde İETT gibi ucuz ulaşım sunan bir kurum var. Yalnız iş hangi otobüslere binmeniz gerektiğini ararken biraz zorlaşıyor. İETT merkez duraklarındaki hareket amirleriyle vakit kaybetmek istemiyorsanız İETT’ye ait olan Oraya Nasıl Giderim? servisini kullanabilirsiniz. Hangi duraktan bineceğinizi ve hangi durakta ineceğinizi yazın size ulaşım alternatiflerini sunsun.

Fakat otobüsle gidemiyeceğim bir yer?

Eğer aradığınız mekan, bina, kurum vs. taksiye binmeyi gerektiriyorsa veya yürümeniz gerekiyorsa istanbulu sokak sokak, bina bina gösteren servislerde mevcut! Bu servisler ise şunlar;

- “Let’s describe the whole world!” sloganıyla amacını açıkça belirten Wikimapia. Bu servisle tesadüfen internette karşılaştım ve çok hoşuma gitti. Altyapı olarak Google Map’i kullanan bu sisteme içerik kullanıcı bazlı olarak girilebiliyor. Şu anda İstanbul’u mahalle mahalle gösteren bir çalışma yapılmış. Ayrıca Google Map’ten bakıp “Bu bina o bina mı?” dediğiniz sorulara yanıt verebilecek bir servis. Bunlara ilave olarak istediğiniz taktirde sizde üye olup bildiğiniz binaları işaretleyip bu güzel projeye katkıda bulunabiliyorsunuz.

- İstanbul’u sokak veya mahalle isimleriyle aratabileceğiniz bir serviste İstanbul Harita. Önceleri, sokak veya mahalle isimlerini bu sistemde aratır sonrada Google Map’te gerçek uydu görüntüleriyle karşılaştırır ve gideceğim yer konusunda daha emin olurdum. Yani sizde illa böyle yapacaksınız diye bir kaide yok fakat kullanılabilir, güzel bir servis.

- Veeee, bütün servislerin anası: Google Maps (Google Haritalar’da diyebiliriz). Google’da arama yaptığınızda hakkında övgüyle dolu bir sürü site bulabileceğiniz bir servis olan Google Map’te dünyamızın gerçek uydu görüntüleri ve daha fazlasını bulabilirsiniz.

Umarım bu yazıyı okuduktan sonra İstanbul’da daha kolay ve daha özgüvenli bir şekilde dolaşabilir, merak ettiğiniz veya aradığınız mekanları daha kolay bulabilirsiniz.

Ben küçükken bizim için en egzotik meyve muzdu, kiviydi. Sonra ananas ve hindistan cevizi çıktı piyasaya. Daha sonra onları mango, avakado izledi. Yani benim takip ettiklerim bunlardı. Dün ise markette yeni bir tropik meyve ile tanıştım: Pepino.

Elime alıp baktım, yuvarladım, kokladım ve sonra pepino yemedi demesinler diye bir tane aldım.

Bir baktım herkes fadalıymış, yararlıymış demeye başladı. Şimdi gelelim yapabildiğim tanımına; kestiğinde bal kabağı gibi kokan, çekirdekleri patlıcanınkilere benzeyen, yenmesi kavun gibi tadı ise hiçbirşeye benzemeyen bir meyvedir.

Pepinoda yedik ya artık sırada hangi meyve var bakacağız…

Şu Google olmasa tarihte önemli yerleri olan hadiseleri veya gerçekten dikkat çekilmesi gereken konuları farkedemeyebilirdik. Fakat Google’ın farkettirme biçimi görsele dayalı ve gayet hoş. Şu anda yer alan logoyu o kadar çok sevdimki yazamadan edemeyeceğim.

Ülkemizde ilk kez 2007 yılında kutlanan Pi günü, herkesce bilinen Pi sayısı için oluşturulan bir gündür. Her sene 14 Mart’ta kutlanıyor. Neden 14 Mart derseniz pi sayısını sayısal olarak yazarak cevabı bulabilirsiniz. (3.1415926535898732)

Pi Günü’nüz kutlu olsun…

Google, dünyaca ünlü müzisyen Antonio Vivaldi ‘yi unutmayarak renkli ve güzel bir logo daha tasarlamış. Sanatçının Dört Mevsim Konçertosu’ndan esinlenerek hazırlanan bu logoda, 4 adet keman 4 mevsimi temsil etmektedir.

2008 yılından bu yana düzenlenen Blog Ödülleri’nin bir yenisi daha başlıyor. 10 Mart 2010′da başvuruların başlayacağı yarışmada, blog yazarları 18 kategori içerisinden kendilerine hitap eden kategoriyi seçerek başvuru yaparak yarışacaklar.
Yarışma programı şu aşamalarla gerçekleşecek;
10 Mart – 30 Mart 2010 başvuruların değerlendirilmesi,
10 Nisan – 30 Nisan 2010 oylama süreci,
02 Mayıs – 06 Mayıs 2010 jüri değerlendirmesi,
08 Mayıs 2010 ödül töreni.

Bu seneki yarışmaya bende katılmayı planlamaktayım. Herkes gibi bende kendi çapımda iddalıyım :)

Hayatta en çok sevdiğim tamir yöntemi kapat-açtır. Çoğu vakalarda çok etkili bir çözüm yöntemi olup yapıldığında sonuç verme olasılığı çok yüksektir. Fakat bu profesyonel bir çözüm olarak sunulmaya başlanması bence ironik bir durum. Yani cep telefonumun yazılımını güncellemek için firmanın sitesini incelediğimde bu yöntemin çözüm önerisi sunulması beni çok güldürdü. Ne yapsınlar yani? En etkili tamir yöntemi :)

http://bit.ly/bIBmXX

Geçtiğimiz günlerde bir arkadaşım Hayko Cepkin’in yeni albümünü aldığını ve keyifle dinlediğini izah eder bir halde Facebook hesabında durum güncellemeleri yapıyordu. Bende Hayko Cepkin severim hani.. Hemen albümü temin ettim ve dinlemeye koyuldum. İlk başlarda şarkılar birbirini andırıyordu. Sanırım beklentilerimi karşılamayacaktı. Sonra şarkıların arasından bir tanesi benim gerçekten dikkatimi çekti. Dinlediğim müzik başka birşeyi andırıyordu. Bu sevdiğim bir dizinin müziği olabilir miydi? Sizde dinleyiniz:

Sizce?

Ladies and gentlemen, may I have your attention please? :)

Now, you can translate my posts or blog in several languages by using Google Translate.

You can find translate menu which contains language options at bottom right of the screen.

Geçtiğimiz günlerde Fatih Akın’ın yönettiği “Soul Kitchen” adlı filme gittim. Film gerçektende hoşuma gitti çünkü filmde kendime ait parçalar buldum. (Bende de bel fıtığı var ;) ) Biletlerimizi mybilet’in kiosklarından aldım. Sistem çok güzel işliyor, bununla alakalı bir sıkıntım yok zaten. Böyle bir sistemden mutluyum. Ama beni biletin sonundaki bir yazı kitlesi rahatsız etti. Biletin sonunda “Bilet bedeline KDV, eğlence vergisi ve diğer vergi, rüsüm, fon vb. dahildir.” yazıyordu. Toplam 27 TL olan biletin sadece 2 TL si vergiydi. Çok fazla bir meblağ gibi gözükmesede ne kadar çok kalem var şu verginin içinde… Bütün bu vergiler ben sinemaya gittim diye mi?

Cdleri bozulana kadar tekrar tekrar yüklediğim Diablo II ‘nin Blizzard yeni versiyonunu çıkartıcak haberini okuduğumda çok sevinmiştim. Heyecanlandım. Hemen sitesine girip bakmıştım, çıkış tatihi 2009 yazıyordu. 2010 oldu oyun halen piyasada değil ama sitesi aktif. Arada sırada girip yeni karakter eklenmişmi diye bakıyorum. Site, yanlış hatırlamıyorsam, 2009′da ilk açıldığında Diablo 3′te  sadece Witch Doctor ile Barbarian karakterleri vardı. Şimdi ise Monk diye bir karakter eklemişler. Videolarını izledim, özelliklerine baktım. Daha yeni geliştiriliyor olmasına rağmen şimdiki hareketler ve stili çok hoşuma gitti. Diablo 3 çıktığında sanırım Monk benim karakterim olacak.

“The sound of bones crunching with each of his strikes mixed with something I could not quite believe: the monk was laughing as he fought. One by one, he dispatched his foes until only one remained.”

Kahve bardaklarının üzerine içeceğin sıcak olduğuna dikkat çekmek için uyarı yazan Starbucks, orjinali daha zengin kelimelerle yazılmış olan uyarıyı zengin bir dil olan Türkçe’ye yetersiz bir çeviri yapıp yazmışlar. Benim dikaktimi çekti, öyle bir paylaşayım dedim…

Askerliği bitirip ailemin yanına döndüğümde bana söylenen, fazlaca duyduğum sözdü yazının başlığı… Az buz değil toplamda 12 ay boyunca görev yaptım. Tabiki bu süre benim için kolay ve çabuk geçmedi; ama tanıdıklarım nasıl geçtiğini anlamamış :)

Bundan önceki, askere gitmeden önce yazdığım yazıyı bir kere daha okudum. Ne kadar hevesli, ne kadar özgüvenli bir haldeymişim. Şimdi ise yorgun bir haldeyim. Görevimi laikiyle yaptığıma inanıyorum.

Şöyle geriye dönüp baktığımda sahip olduğum güzel anılarım, iyi dostluklarım olduğunu, hayatın değerini daha iyi anladığımı ve insan isterse her işi başarabileceğini görüyorum.

Ve benden desteklerini, dualarını esirgemeyen yârim, annem, babam, ablam, akrabalarım ve dostlarıma çok teşekkür ederim.

Madem askerlik bitti artık yazılara devam edebiliriz… :)

Ah o eski günler yok mu; yabancı sitelerden birşeyler okuyacağım diye binbir güçlük çekerdim. İngilizce olması bir derece, eğer içerik ingilizceden farklı bir dil olursa nasıl tercüme edeceğimi şaşırırıdım. Neyseki Babelfish vardı, o da işimizi az buçuk görüyordu. İşin garip tarafı o zamanlar piyasada ingilizceden türkçeye çeviren sağlıklı bir programda yoktu. Yani anladın anladın, anlamadın yandın :)

Günümüze gelelim.. Google, türkçe çevirisi eklemiş.. Süper bir haber bence.. Günümüz Türkiye’sinde çoğunluk artık ingilizce biliyor fakat bu hizmetin bir sürü dili kapsadığını düşünürsek bence bu sizin için de güzel bir haber..

Denemeniz için adres ==> http://translate.google.com/

Dün web siteler hakkında çokça bilgi veren quarkbase’i (bknz: Quarkbase) kullanırken birde benim alan adımı kontrol edeyim dedim ve kadim dostum Sabri Suyunu‘nun tuzla maceremızı yazdığını farkettim. Benim bloguma link vermeseydi sanırım uzun bir süre farketmezdim. Herneyse, birde başımızdan geçen o olayı benim benim gözümle okuyun…

Evde boş boş oturuken Sabri beni aradı ve “Tuzla’ya gelsene, bizimkilerde var, takılırız” dedi. Bunun üzerine daha önemli bir işim olmadını tespit edip dünden razı bir modda tuzlaya gittim. Tuzla’da herşey normal ilerliyordu; Yavrum neden yüksek lisans yapmıyorsun?, senin evlilik nasipse en zaman? gibi doğal sorulara maruz kalmıştım. Sonra tekne turu yapmaya karar verdik. Teknenin benzin deposunu ben taşıyordum. Daha önceleri tekne deneyimim olduğu için elimdeki depo bana biraz boş gibi geldi. Amaaan! Uzun zaman olmuştu, durduk yere işkillenmiş te olabilirdim. Sonra ilahi bir mesaj aldım; Ahmet amca Sabri’ye dönerek “Benzin aldın mı?” diye sordu. Fakat ben olayın ciddiyetini kavramış değildim ve bu mesajı es geçtim. Neyse, ekipmanları sırtlandık kayığın yanına geldik. Sonra ikinci mesaj geldi; kürekler yoktu. Misafir olan arkadaşlar anlar; evin babasına muhalefet olmak iyi değildir. Bende kürekler olmayınca “Yahu vardır Ahmet amcanın bir bildiği, şimdi durduk yere yaygara çıkartmayayım” dedim.

Kıyıdan ayrıldık, motoru çalıştırdık, başladık Tuzla kıyılarını turlamaya… Herşey çok güzel gidiyordu ta ki Sabri “Baba, şimdi benzin bitse ve biz burda denizin ortasında kalsak ne olurdu” diye soruncaya kadar. Ardından motor durdu ve Ahmet amcanın yüzünü bunu kasıtlı olarak yapmadığına dair bir ifade büründü. Macera, aksiyon zaten bundan sonra başlıyor. Ahmet amcanın ısrarları sonucu motor boğuldu ve akü bitti, çevremizde bizi görecek kimse yok, sahil güvenlik çağıramıyon belgeler yok, kürek yok kürek…. Yani Allah’tan GSM operatörümüz birileri belki depoyu doldurmadan ve kürekleri yanına almadan denize çıkar diye kapsama alanını biraz geniş tutumuşlar.. Herneyse, Sabri’nin uzun düdük çalmaları, Ahmet amcanın bağırmaları, sonradan da benim bu bağırmalara dahil olmam sonunda bir vatansever sayesinde kıyıya gidebildik. (Bu arada GPRS ile googla bağlanıp ve “Tuzla denizde kaldım” kelimelerini yazarak herhangi bir benzer olay yaşanıp yaşanmadığını kontrol ettiğim doğrudur :) )

Hemen tavsiyelere geçeyim; küreksiz kesinlikle çıkmayın, deponuzu doldurupta çıkın, kıyıdan ayrılmadan önce durumunuzu belirttiğinizde panik yapmayacak ve hemen çözüm üretebilecek insanların telefon numaralarını isteyin ve kayıkçılığın nirvanasına ulaşmak için işaret fişeği taşıyın.

Not: Hikayenin Yanında İşaret Fişeği Taşımak – Bölüm 1 versiyonunu da okumadan geçmeyin…

18 Ocak 2008 tarihinde Sabancı Holding’in düzenlediği Future Forums’a katılan, aynı zamanda dünyanın önde gelen düşünür ve konuşmacıları arasında gösterilen Dr. Sohail Inayatullah’ın konuşmasından hoşuma giden bir sözünü sizlerle paylaşmak istiyorum:

“Biz ilerledikçe gelecek de değişiyor. İnsanlar geleceği anlamak istiyor ama çok hızlı değişiyor. İnsanların söylemediği şeyleri söylerseniz, bulursanız, bu sizi geleceğe taşıyacaktır.”

Yarın gireceğim sınav için gün boyu çalışmamın ardından yatmadan önce biraz vakit öldürmeye karar vermiştim. Bunun için en uygun yollardan biri kuşkusuz YouTube. Fakat bilin bakalım ne oldu? “Bu siteye erişim mahkeme kararıyla engellenmiştir.” yazısı birkez daha karşıma çıktı.

İşin komik tarafı bazı arkadaşlarımda sitenin halen erişilebilir olduğuydu. Erişim yasağını biraz haber vermek biraz da daha önce olduğu gibi siteye alternatif erişim yollarını öğrenmek maksadıyla arkadaşlarıma konuşurken, bazılarında böyle bir erişim yasağı olmadığını söylediler. Böylece, Türkiye’deki en büyük internet servisi veren kuruluşlarından Türk Telekom altyapısal olarak halen gelişemediğini birkez daha göstermiş oldu!!!

Bu yasaklama sizcede garip değil mi? 1-2 tane kendini bilmez çıkıp, daha kim olduğunu bilmeden, tanımadan ve öğrenmeye çalışmadan Mustafa Kemal Atatürk hakkında uygunsuz ve küstahça videolar yayınlıyorlar ve Ankara Cumhuriyet Savcısı Kürşat Kayral yapmış olduğu suç duyurusuyla siteye erişimi engelletiyor. Mustafa Kemal Atatürk’e yapılan bu saldırılar tabiki kabul edilemez ama bunun içinde günümüzde en çok kullanılan video paylaşım sitesine erişimi engelleterekte Türk halkına ceza verilemez! Bu erişim yasağı daha öncede verildi, şimdide veriliyor. Düşünsenize; 1-2 tane tarihten anlamayan, amacı sadece saldırmak olan, içkili kafalarla arkadaşlarına hazırlamış oldukları videoyu gösterip onların takdirini(!) alarak büyük bir zafer kazandıklarını düşünen çapulcular, bir ülkenin ilgili siteye erişimini engellettiriyorlar. Hem de ikinci defa! Bu site için verilen erişim yasağı bir önlem veya bir ülkenin belirli konulardaki hassasiyetini vurgulamak yerine bir zayıflık hareketi olarakta algılanabilir.

Malum videonun izlenmesi bu ülkenin insanlarının Atatürk hakkındaki görüşlerini bir zerre kadar değiştirmeyeceğine adım gibi eminim. Zaten videoyu izleyen internete kullanıcıları, o videoyu kaldırtmak için videonun uygunsuz olduğu, hakaret ve saldırı içerdiği ile ilgili bilgiyi YouTube zaten iletiyorlar. Esas problem o videoyu Türk olmayan kişilerin izlemesi. Şimdi sorulması gereken soru; bizim erişimimiz engellendi, artık o videoları kim kaltırtacak?

Bugün e-postalarımı okurken gözüme bir yazı kümesi ilişti. Bu yazı kümesi bildiğiniz üzere neredeyse her internet sitesinin altında mevcut bir küme. Genelde e-posta kontrolü günlük rutunlerimiz içerisinde olduğu için bu gibi yazıları ne dikkatle okuruz ne de içeriğine önem veririz. Bende bugün bu içeriğe biraz önem vermek istedim ve allta yazan yazıyı gördüm;

Bu yazıda ise en dikkat çekici nokta ise türkçe karşılığı “Dikkat: Biz bu sitede kişisel bilgi topluyoruz.” Biraz mahalle söylemi ile “delikanı adamlarmış, patırt diye söylediler ne yaptıklarını” da diyebiliriz. Açık sözlü Yahoo… Günümüzden kimsenin size karşılıksız bir iş yapmayacağı aşikar, birde üzerine daha fazla para kazanmak için bilgilerimizi mi satıyor diyebilirsiniz. Kişilik hakları ile ilgili bağlantıya tıkladığımızda e-posta hesabımızda bulunan e-postaların içeriklerinin pazarlama amaçlı kullanılmadığı yönünde bir madde içimi rahatlatmıyor değil. Fakat daha detaya inildiğinde “Yahoo, kendi tarafından teklif edilen finansal ürünlerin ve servislerin kullanım bilgilerini kapsayan, kendi ve bazı iş ortakları ile yapmış olduğunuz parasal işlem ile ilgili bilgi topluyormuş.” Ticaretin, dikkat ettiğinde farkedebileceğin, bilgi toplama kısmı.

Sonuç olarak; benim ilgi alanım ile ilgili ürün ve bu ürünler ile ilgili reklamların “beni rahatsız etmeden” bana gösterilmesi, teklif edilmesi veya sunulmasında ben bir sakınca göremiyorum. Aksine, yeni çıkan ürünler hakkında bilgilendirilmek herkesin işine yarar diye düşünüyorum. Fakat bunların mümkün olabilmesi için makul bir biçimde hakkımda bilgi toplanması gereklidir. Olurda birgün çok samimi bir arkadaşımla, “Bro naber, bizim gezi işi yattı, sonra cepten konuşuruz, kendine iyi davran.” gibi bir üslüpla yazdığımda bana bir Türkçe Sözlüğü reklamı gelirse o zaman bilgi toplama meselesinden korkmaya başlarım…

Ben uzun zamandır bir blog yapma hayali kurarken Zafer kardeşim sessizce kendine bir blog hazırlamış bile… Hiçdurmadan da birşeyler ekleyip duruyor; okumuyor da değilim…Fakat ben daha yazmaya başlamadım :) Hele bir başlayayım zafer kadar okuyanım olur heralde.

Esas problem şu Zafer rakip mi yoksa kardeş blog mu? Bunu anlamanın bir tek yolu var; yorumlar. Değerli okuyucu, sana sesleniyorum.. Yazılarıma yorum yaparsan, Zafer de anlar artık ne kadar çok okunduğumu. Bu sayede rakip görmez beni ve mutlu mesut bloglaşırız…..

Bu arada unutmadan http://www.zkaramanli.com ;)

Başlangıçlar güzeldir herzaman, buda güzel bir başlangıç oldu benim için….

Bu blog sayesinde artık aklımdakilerini, dikkatimi çekenleri sizlerle paylaşabileceğim…

Hoşgeldin Okuyucu :)